Kritiek in het verleden

Met zijn bolbliksemmodel staat Dijkhuis in de frontlinie van de wetenschap.

En, zoals op ieder front, wordt daar slag geleverd. Wetenschappers kruisen de degens om met kracht van argument de juistheid van hun stellingen aan te tonen of die van anderen te weerleggen.

In het verleden is o.a. door C.M. Braams (de mortuis nil nisi bene) kritiek geleverd op het model van Convectron.

Braams was destijds directeur van het FOM, een overheidsinstituut dat zich nog steeds bezig houdt met het grootschalige kernfusieonderzoek, gelieerd aan het ITER-project. De kernfusie waar Braams en zijn opvolgers bij het instituut voor staan is gebaseerd op relatief eenvoudige klassieke fysica, en de uitdaging is gelegen in de uitermate complexe techniek die het project ongewis maakt, en miljardenbudgetten vereist.

Convectrons fusiemodel is daarentegen gebaseerd op baanbrekende natuurkunde in de frontlinie van de wetenschap, terwijl voor de uitvoering bestaande technieken kunnen worden gebruikt, waardoor bij gebleken juistheid  het resultaat snel en relatief goedkoop inzetbaar zal zijn.

Wellicht dat deze tegenstelling de oppositie heeft veroorzaakt. Een poging het Convectron-model te diskwalificeren werd ondernomen met het uitbrengen door C.M. Braams en J.J. Lodder van het rapport “Het kronkelige pad van een bolbliksem”, dat een uiterst negatieve conclusie bevatte.

De repliek van Convectron en Dijkhuis in het rapport “Tussenstand in het bolbliksemdebat” leidde op zijn beurt, met argumenten onderbouwd en duidend op foutieve berekeningen van Braams/Lodder, tot de conclusie dat de auteurs zich met het uitbrengen van hun rapport hebben geblameerd. Laatstgenoemd rapport heeft in Nederland nauwelijks publiciteit gehaald.

Bij het zoeken op internet naar bolbliksem scoort zeer hoog een artikel van Hans van Maanen dat is verschenen in de VARA-gids van 1 december 1994. Deze wetenschapjournalist laat zich nogal badinerend uit over Dijkhuis en zijn ideeën. Hij baseert zich daarbij op de conclusie van het Braams/Lodder rapport. Helaas heeft Hans van Maanen de door hem bepleite essentiële uitgangspunten voor een goede wetenschapsjournalist (Hoor en wederhoor in de wetenschapsjournalistiek) in deze niet in  de praktijk gebracht. Het voor een wetenschapsjournalist bescheiden podium van een TV-gids is zelfs voor dit artikel vele treden te hoog.

Daarentegen vinden de wetenschappelijke artikelen van Dijkhuis wel het podium waar ze thuishoren. Zie  zijn meest recente publicatie in het kader van het Progress in Electromagnetics Research Symposium (PIERS), gehouden maart 2010 te Xi'an, China.

Daar kritiek als op deze pagina beschreven beperkt is gebleven tot Nederland, is deze tekst alleen in het Nederlands beschikbaar.